Zondag 16 en maandag 17 mei klopt bijna alles. Vlucht is bevestigd, busreis met een overstap op een vreemde plaats overleefd, pension gevonden, toch nog ergens een warme hap weten te scoren, Barcelona kampioen zien worden en als slaapmuts een fles wijn soldaat gemaakt. Vanochtend zelfs op tijd een taxi naar Coruna Airport waar een vriendelijke dame ons vertelde dat de vlucht gecancelled was wegens vulkaanstof in Amsterdam. Dat was een geluk bij een ongeluk want Adrie wilde nog graag 1 keer in Spanje een wasje doen. Via Joep hebben we een hotelkamer in Coruna geboekt, aan het strand met uitzicht op de oceaan. Zelfs de zon schijnt vandaag uitbundig en in het hotel vind ik een folder van een saunacomplex met acht sauna’s dus we houden het wel uit tot woensdag en hopen dat we dan wel naar huis kunnen want het aantal terrasjes valt ernstig tegen!

Hallo allemaal,

Vandaag zouden Adrie en Martien weer terugkomen naar Nederland. Met de nadruk op ZOUDEN want door een klein aswolkje boven Amsterdam werd de vlucht helaas geannuleerd. We hopen ze nu aanstaande woensdag te kunnen begroeten maar dat is dus allemaal nog even afwachten. Ik zag net in mijn mailbox nog wel een bericht van de mannen wat ik morgen even op de weblog zal plaatsen omdat me daar nu de kracht voor ontbreekt. (mijn dochter en ik lopen deze week samen de avond4daagse en dat is ook een hele prestatie hoor…)

Groetjes Inge

Gisteren, 14 mei, zijn we weer aangekomen in Santiago. De Camino Ingles vanaf A Coruna heeft ons niet echt kunnen bekoren. Twee dagen hebben we wel lekker gewandeld, de andere twee waren om gauw te vergeten. Op de hele route hebben we zeven spaanse pelgrims  ontmoet, we zijn ze snel voorbij gelopen, wat een herrieschoppers! Ze kakelen de hele dag om het hardst door elkaar heen en een groepje wat 100 meter vooruit loopt wordt regelmatig aangeroepen. Dus zorgen dat je er snel voorbij bent. Gisteren hadden we een druilerig regentje en op weg naar het Semenario Menor, waar we weer slapen, heeft Jacobus ons nog eens flink natgegooid. Vandaag is het ietsje beter, maar het dreigt toch ook wel weer wat en zojuist is het weer begonnen met miezeren. We wilden net naar de kathedraal om de mis bij te wonen, maar daar stond een rij van misschien wel een kwartier te wachten. Allemaal bustoeristen……dus we hadden geen zin aan te sluiten en gaan wel naar de avondmis van zes uur. Het is me opgevallen dat ik veel minder "echte" pelgrims zie dan anderhalf jaar geleden. Toen zag ik op het plein voor de kathedraal regelmatig pelgrims binnen lopen en fietsen. Vandaag besteden we de dag verder met naar de kapper gaan (als het lukt) en nog wat kleine dingetjes kopen. Vanavond gaan we waarschijnlijk naar een orgelconcert in een van de kerken hier in de stad. Morgenmiddag gaan we met de bus naar het pension in Carral, vlakbij Coruna. Daar slapen we dan en gaan maandagmorgen vroeg met een taxi naar het vliegveld. En dan zit mijn tweede Camino erop. Een prachtige tocht over de Via de la Plata , de drie dagen naar Finisterra kende ik natuurlijk al, maar waren weer indrukwekkend. Vooral de aankomst op Kaap Finisterra was erg emotioneel, vooral door de slechte weersomstandigheden. Je beseft dan dat het kleine mensje wel erg klein wordt in al dat natuurgeweld.

Als we thuis zijn ga ik snel de foto’s bekijken en er nog wat op de website plaatsen. Wij wensen jullie een prettig weekend en tot gauw!

Adrie (en Martien)

Ps. Jullie zullen het ons niet kwalijk nemen als we de maandag en dinsdag vrijhouden voor onze familie. Neem daarna gerust weer even contact op!

De hemel huilt vandaag bijna onophoudelijk. Toch gaan we na een goed ontbijt met veel koffie en thee opgewekt op weg. Het druilerige weer gaat over in een zachte motregen en we lopen in een mistig landschap. De beschrijving van de wandelroute vermeld geen bijzonderheden. Jammer want een lange klim van ongeveer 15% is toch vermeldenswaardig. De beloofde herberg komt na ongeveer drie uur in zicht. In the middle of spanish nowhere…….en gesloten! Dat was wel ff balen, en dan druk ik het nog beschaafd uit. De verwijzing naar de dichtsbijzijnde overnachtingsmogelijkheid betekent 3 kilometer extra. Dat doen we noodgedwongen. Deze keer een soort hotel waar we een kamer krijgen met een tweepersoonsbed en twee eenpersoonsbedden. Eten kan helaas pas vanaf 21.00 uur. Dat is dus nog uren wachten. We stillen onze trek met een twee dagen oud broodje uit de rugzak en een yoghurtje. Een dag om snel te vergeten. En voor morgen, busje komt zo……..

Vandaag, 11 mei met de bus van Muxia naar a Coruna gegaan. Met de bus zul je je afvragen. Inderdaad. De route van Muxia naar Coruna is te gevaarlijk om te lopen. We hoorden dat je via een drukke tweebaans weg moet lopen en dat de guardia civil wandelaars onverbiddelijk van de weg oppikt en in een dorpje afzet waar je op de bus kunt wachten. Dat schiet dus niet op en ik heb een hekel aan die spaanse gezagsdragers. Alhoewel, er zijn ook vriendelijke politieagenten, zelfs in Spanje. Tja, en dan de Camino Ingles. Dat is de route die we graag willen lopen. In Santiago hadden ze ons al verteld dat er geen beschrijving van Santiago naar Coruna is, en dat we dus de beschikbare folder maar van achteren naar voren zouden moeten lezen. In Coruna vertelde de dame van het VVV ons dat er geen beschrijving was, en dat we in Santiago om info moesten vragen. Niet getreurd en eerst maar een bak koffie gaan drinken. Laten we daar nu een duitse zeeman tegenkomen die in Coruna woont en de Camino Ingles gelopen heeft met zijn hond. Hij vertelde ons waar we moesten beginnen, een stempel konden halen en hoe de route beschreven en bewegwijzerd is. Helemaal opgelucht tegen 11.00 uur op pad. Stempel geen probleem, wel eerst een standje van de pastoorsmeid in de kerk waar we de stempelceremonie moesten ondergaan door zijne eerwaarde heiligheid de pastoor. De eerste gele pijlen waren makkelijk te vinden. maar dan gaat het goed fout. Nieuwbouwprojecten verstoren de gang van zaken en we lopen een beetje verdwaald de stad uit. Na veel geharrewar en een slechter wordend humeur van ons allebei vinden we bij toeval weer aanwijzingen voor de route. Vervolgens vinden we een bonte mengeling van aanwijzingen, per gemeente, streek, provincie, regio wordt de route anders aangeduid.

Aan het einde van de dag zoeken we een overnachtingsplaats. Helaas pindakaas! Er is geen "habitaciones" in het dorp waar we willen stoppen. Wel twee kilometer terug langs een iets andere route. Met een diepe zucht ondergaan we ons lot en lopen we de opgegeven route. Casa Angelita is ons einddoel. We vinden de plek makkelijk maar komen aan een gesloten deur. Bellen met de eigenaar, Juan, effe wachten en tijd om rond te kijken. Aan de muur hangt een plakaat dat het pension, splinternieuw, met europese subsidie is gebouwd. Onze liefde voor Europa kent vandaag geen grenzen. Een fantastische tent, leuke bar, en straks nog eten op de koop toe. De eigenaar spreekt een beetje frans, maar via een telefoontje naar Nederland (Joep aan de lijn) kunnen we hem duidelijk maken dat we zeer tevreden zijn en dat we zondagavond graag een voorovernachting willen voordat we maandag vanuit Coruna naar huis vliegen. Het pension blijkt met de taxi slechts 10 minuten van het vliegveld te liggen.

Zo, nu tijd voor een drankje, we zullen proosten op de hele europese unie, daarna een salada mixta, een filetto met patatas en als postre een flan. Voor de spijsvertering dan nog maar een aquadiente de herbias (of zoiets) en dan de bekende duim in de mond en knorren maar!

Groeten Adrie en Martien

Na drie loodzware dagen zijn we gisteren, zondag, aangekomen in Finisterra. De hele dag heeft het geregend, af en toe hard gewaaid, wat het extra zwaar maakte. Om vijf uur waren we op de kaap en we werden er bijna afgeblazen. Net als twee jaar geleden was het weer emotioneel en het slechte weer versterkte dat nog eens extra. Even in de luwte achter een rotsblok de emoties de vrije loop gelaten en daarna samen een dubbele whiskey gedronken om weer bij te komen. In de herberg vertelde de hospitalera dat we vandaag beter niet naar Muxia konden lopen vanwege de hoge waterstanden onderweg. Dus wij vanmorgen met de bus op pad. Komen we in Muxia, is de herberg nog niet open. Dus wij met de rugzak op het plaatsje verkend, nou daar waren we gauw klaar mee. Het enige wat hier te zien is, is een kerkje wat op de rotsen bijna met de voet in de oceaan staat. Voor de rest is het hier een troosteloze boel.

Wij om één uur terug naar de herberg en jawel hoor, de beheerder was er inmiddels. Hij maakte ons duidelijk dat wij eerst nog 5 minuten moesten wachten omdat meneer eerst nog een sigaretje moest roken. Maar toen ging dan eindelijk het hek open en mochten wij een paar stappen naar binnen. Hij bekeek ons eens goed van top tot teen en vroeg hoe we hier waren gekomen. Pelgrims die met de bus waren gekomen werden niet in de herberg toegelaten, zo werd ons duidelijk gemaakt. We deden nog een poging duidelijk te maken dat we op advies van de hospitalera in Finisterra met de bus waren gekomen, maar de kampwachter was onverbiddelijk, er uit!! Onze lol was er al af, en gelukkig hadden we net voor de herberg een vrouwtje gesproken, die het stoepje van haar pension aan het vegen was. Onze keuze was dus snel gemaakt, voor vijf euro extra laat je je niet opsluiten door een kampwachter! Morgen gaan we naar a Coruna, kijken of we daar de Camino Ingles op kunnen pakken naar Santiago. We zullen dan aan het einde van de week weer met de bus terug moeten naar Coruna en hopen dat we naar huis kunnen vliegen…

Hartelijke groet,

Adrie en Martien

Het is vandaag 8 mei en we zijn al weer twee dagen weg uit Santiago. Twee dagen om de Lourdes ervaring in het kwadraat te laten bezinken. Het gaat uiteindelijk om de reis en niet om de reisbestemming. Santiago is daarom voor mij, terugkijkend, niet meer dan de zoveelste overnachtingsplaats met als bijzonderheid het weerzien van mensen die we onderweg ontmoet hebben.

Ik moet bekennen dat het me wel enige moeite heeft gekost tot dit besef te komen. Immers, het is veel makkelijker volledig op te gaan in de waarneming van hele busladingen touristen met alle bijbehorende activiteiten; Rondleiding door de kathedraal tijdens een viering, fotograferen van mensen die biechten, voordringen bij het ter communie gaan, naar huis bellen terwijl je in de kerk zit, of je make-up bijwerken terwijl je wacht op het moment dat het grote wierookvat gebruikt zal gaan worden.

Onderweg vandaag een tijdje gekletst met Milan, een belgische jongeman die al sinds februari onderweg is vanaf Malaga. De laatste weken loopt hij onder begeleiding van Hilde. Een bijzondere jongen, met ADHD die meer vrijheid wilde, daar ook ruimte voor kreeg en ervaart dat meer vrijheid ook meer zelfverantwoordelijkheid betekent. De taaie kilometers in de regen liggen inmiddels drie biertjes achter ons en we genieten van een kleine luxe die we tot nu toe niet gebruikten; een gereserveerde kamer in de middle of nowhere. Dat blijkt een goede vooruitziende blik te zijn want de nabijgelegen herberg is completo! Geen wonder trouwens want we zitten op een route waar mensen van meerdere Camino’s samenkomen voor de laatste reis naar Finisterra, en de route is net voldoende lang vanaf Santiago om een aflaat te kunnen verdienen! In de eetzaal van ons pension Pias is inmiddels een groot open haardvuur aangestoken. Ik bestel een whiskey en verheug me op een filetto a la brasa, met een salada mixta. Daarna onder de dekens. Weer een prachtige dag die ten einde gaat.

Groeten, Martien ( en Adrie )

Goedenmorgen vanuit een zonnig, maar koud Santiago. Gisteren zijn we aangekomen na een paar zware laatste dagen. Na Ourense was het nog ongeveer 90 kilometer, maar de overnachtings- en bevoorradingsmogelijkheden waren zeer beperkt, dus hebben we twee etappes gemaakt van 35 kilometer , en de laatste, gisteren dus, was bijna 18 kilometer. De twee herbergen waar we hebben overnacht waren splinternieuw (2008) maar als je ziet hoe de spanjaarden (hospitaleros) daar mee omgaan , dan springen je de tranen in de ogen. Schoonmaken lijken ze wel niet van gehoord te hebben, want overal zaten grauwsluiers, zwarte randen in douches en toiletten, zelfs het dagelijks legen van de prullebakken lijkt af en toe teveel te zijn. Dat is me trouwens toch het meeste tegengevallen op de Via de la Plata, de algehele condities voor de pelgrim zijn een stuk minder dan op bijvoorbeeld de Camino Frances. Ook de route zelf was op sommige plaatsen totaal onbegaanbaar, als je ziet waar je af en toe langs gestuurd wordt, zou je nooit meer op pelgrimstocht gaan. Alleen de natuur, die was prachtig en daar heb ik dan ook volop van genoten.

Waar ook grote vraagtekens bij gezet mogen worden is hoe de spanjaarden met hun cultuur-historisch erfgoed omgaan. De kathedraal in Ourense, die omschreven wordt als zeer mooi was niet eens geopend. En als je omhoog keek zag je overal op de daken en dakgoten gras en soms zelfs struikjes groeien. Dat is hier in Santiago met de kathedraal ook zo, overal gras en verpaupering van een kerk die als één van de mooiste ter wereld wordt omschreven. Als er niet snel maatregelen worden genomen zou het wel een keer in kunnen gaan storten. Dit alles was me twee jaar geleden niet zo opgevallen , maar ik ben er nu echt een beetje van geschrokken.

Dadelijk gaan we naar de pelgrimsmis, het is natuurlijk  de vraag of het grote wierrookvat wordt gezwaaid, maar de kans lijkt niet zo groot, zo hoorden we gisteren al.  Het is hier enorm druk, vooral met "toeristen"pelgrims, die lopen de echte pelgrims toch wel in de weg. De veiligheidsmaatregelen zijn streng omdat het een heilig jaar is, en de pelgrims mogen niet met hun rugzak de kathedraal in. We konden hem afgeven in een bewaakte opslagruimte, maar hij ging wel eerst door de scan. Morgen beginnen we aan de 90 kilometer naar Finisterra en daarna nog een dag naar het mooie plaatsje Muxia, waar een kerkje bijna met de voeten in de oceaan staat. Daarna zijn we van plan te voet naar a Coruna te gaan, waar op 17 mei onze terugvlucht gepland staat. Ik weet niet of we tussentijds nog met een bericht komen, maar als we thuis zijn ga ik in ieder geval nog heel veel mooie foto’s plaatsen. Met een hartelijke groet vanuit Santiago!

Adrie en Martien

Beste lezers,

Vanmiddag rond 15.00 uur zijn Adrie en Martien aangekomen in Santiago de Compostela. Ze hebben eerst een overnachtingsplaats geregeld en zijn daarna naar de kathedraal gegaan. Voor zover ik begrepen heb is het aardig druk in Santiago, omdat 2010 een heilig jaar is en er dus extra veel pelgrims de kathedraal willen bezoeken.

Helaas heb ik verder momenteel niets meer te melden omdat ik ook al enige dagen geen bericht heb mogen ontvangen van de mannen. Zodra ze mij weer berichten zal ik het direct op de weblog plaatsen.

Groeten Inge

We waren vanmorgen weer als laatsten de herberg uit, na een ontbijtje uit de rugzak. Op naar een versgezette cafe con leche en daarna langs de flappentap. Maar dat was even een probleem, want pas bij de derde automaat werden we geaccepteerd. Op straat de hele veegploeg van de gemeente Ourense om de rommel op te ruimen van de afgelopen nacht. Ook een bonte mengelmoes van uitgaanspubliek die blijkbaar net uit de kroegen en dancings onderweg waren naar huis. Net voor de oude romeinse brug die we over moesten stond een kerk van de paters Selecianen en de mis was al begonnen. Wat doen we, gaan we naar binnen? Maar als pelgrim mag je natuurlijk altijd iets te laat komen? En het viel mee, ze waren net bij de eerste lezing. Een van de paters had ons blijkbaar binnen zien komen en dook al gauw de biechtstoel in, tegenover hem was een collega van hem ook al aan het biechthoren. Dat gaat hier in Spanje tijdens de mis gewoon door. Wij hebben dat waarschijnlijk niet begrepen, want na een paar minuten kwam de pater naar mij toe en begon in het spaans een verhaal tegen mij af te steken. Ik begreep dat hij de pelgrimspaspoorten wilde zien en dat wij na de mis wel een stempel konden krijgen. Dus na de mis samen met een belgische jonge vrouw naar de sacristie, maar dat was niet de bedoeling. We moesten mee naar het secretariaat, allemaal heel gewichtig. De pater stempelde en tekende onze credencials en we kregen ook nog een bidprentje mee met de beeltenis van Maria er op. Blijkbaar was dat onze penitentie…. Een mooi begin van de dag.

We zijn inmiddels aangekomen in Cea. Het wordt wat drukker onderweg en in de herbergen. Veel spanjaarden lopen nu een dag of vijf op de Camino omdat ze een week vrij hebben. Ze lopen de echte pelgrims in de weg, hebben maar een dagrugzakje bij zich en slapen wellicht in hotels. Waarschijnlijk zijn we donderdag in Santiago, het kort nu snel in. We troffen zojuist in de herberg een stel dat een week geleden een stuk met de bus ging, omdat de route niet meer interessant zou zijn….Wij denken dat ze wat gemist hebben en hebben zelf nog steeds een beetje een rot gevoel van de tien kilometer die we noodgedwongen met een taxi moesten doen. Misschien hadden we die vandaag even moeten biechten….

Groet, Adrie en Martien